Jeżeli chcesz otrzymywać informacje z naszego portalu podaj swój e-mail
Neuropatia cukrzycowa - TERAPIA KWASEM ALFA LIPONOWYM Najczęstszym przewlekłym powikłaniem cukrzycy jest neuropatia cukrzycowa. Jej przebieg może być skryty, współistnieć mogą także różne inne nietypowe objawy. Cechuje się ona występowaniem nieprawidłowości w obrębie nerwów czuciowych i ruchowych oraz autonomicznego układu nerwowego. Neuropatia cukrzycowa stwierdzana jest zarówno u osób chorych na cukrzycę typu 1., jak i cukrzycę typu 2.
CZĘSTOŚĆ WYSTĘPOWANIA NEUROPATII Częstość występowania neuropatii cukrzycowej waha się od około 10 do 90% w zależności od zastosowanych kryteriów rozpoznania i metod diagnostycznych oraz różnorodności badanych populacji. Spośród osób hospitalizowanych z powodu cukrzycy, 25% z nich zgłaszało objawy neurologiczne, u 50% stwierdzono neuropatię na podstawie badania przedmiotowego, natomiast u ponad 90% rozpoznano neuropatię stosując nowe techniki neurofizjologiczne. Częstość występowania neuropatii zwiększa się w miarę trwania choroby, występuje ona zwłaszcza u osób w wieku podeszłym. Nierzadko zdarza się, że stwierdzana jest u chorych ze świeżo wykrytą cukrzycą.
PRZYCZYNA ROZWOJU NEUROPATII Cechą charakterystyczną u osób z neuropatią cukrzycową jest odcinkowe, postępujące uszkodzenie włókien nerwowych. Podstawową przyczyną neuropatii jest toksyczny wpływ podwyższonego stężenia cukru we krwi oraz przyczyny naczyniowe. Uzyskanie dobrego wyrównania metabolicznego cukrzycy istotnie zmniejsza zapadalność na neuropatię. W rozwoju neuropatii odgrywają rolę również inne czynniki takie, jak: podeszły wiek chorego, nadciśnienie tętnicze, wieloletni okres trwania cukrzycy, podwyższone stężenie cholesterolu i triglicerydów we krwi, palenie tytoniu, spożycie alkoholu.
OBRAZ KLINICZNY NEUROPATII Obraz kliniczny neuropatii cukrzycowej może być bardzo różnorodny. Do najczęściej występujących dolegliwości związanych z rozwojem neuropatii cukrzycowej należą parestezje i drętwienia stóp, piekące lub rozdzierające bóle o stałym nasileniu, nieprzyjemne uczucie podczas kontaktu kończyn z bielizną lub pościelą, kurcze mięśni łydek, brak odruchów z uszkodzonych mięśni, upośledzenie czucia, położenia, dotyku, bólu i temperatury. Bóle bywają najbardziej nasilone nocą i mają wtedy ostry, kłujący, piekący lub przeszywający charakter. Z powodu miejscowego odnerwienia skóra stóp jest ciepła, sucha i podatna na pękanie, powstają „palce młotkowate”. Występować mogą bóle ud, bioder lub pośladków, a w dalszej kolejności osłabienie mięśni kończyn dolnych uniemożliwiające wstanie z pozycji siedzącej. Zaburzenia dotyczyć mogą również uszkodzenia nerwów czaszkowych z wystąpieniem np. podwójnego widzenia, opadnięcia powieki. Neuropatia cukrzycowa układu autonomicznego charakteryzuje się zniesieniem niemiarowości oddechowej, zwiększeniem spoczynkowej częstości skurczów serca, spadkami ciśnienia tętniczego krwi, sinicą stóp, zaburzeniami motoryki, żołądka i opóźnieniem jego opróżniania, zaburzeniami czynności jelit i pęcherzyka żółciowego, zaburzeniami rytmu wypróżnień (zaparcia i biegunki), zaburzeniami czynności pęcherza moczowego, zespołem zaburzeń płciowych u mężczyzn (zaburzenia wzwodu, impotencja) i kobiet (ból podczas stosunku), zaburzeniami wydzielania potu z występowaniem suchej, atroficznej skóry i możliwością powstania owrzodzeń i martwicą w obrębie stóp (zespół stopy cukrzycowej).
ROZPOZNANIE NEUROPATII CUKRZYCOWEJ Rozpoznanie neuropatii cukrzycowej opiera się na podstawie wywiadu, przeprowadzonego badania przedmiotowego, w tym neurologicznego oraz specjalistycznych badań neurologicznych.
ZAPOBIEGANIE NEUROPATII CUKRZYCOWEJ
Zapobieganie rozwojowi neuropatii cukrzycowej obejmuje: • wczesne wykrywanie cukrzycy, • rygorystyczne długotrwałe staranne wyrównanie metaboliczne cukrzycy, • unikanie niedocukrzeń, • zakaz palenia tytoniu i picia alkoholu, • przestrzeganie diety cukrzycowej, • unikanie stresów, • planowa edukacja pozwalająca na zmniejszenie skutków neuropatii np. właściwa pielęgnacja stóp, leczenie zespołu stopy cukrzycowej, • prowadzenie ćwiczeń rehabilitacyjnych i fizykoterapii.
LECZENIE NEUROPATII CUKRZYCOWEJ Badania kliniczne potwierdzają, że przewlekle występujące podwyższone stężenie cukru we krwi znacząco nasila rozwój neuropatii cukrzycowej. Dlatego staranne leczenie cukrzycy wywiera istotny wpływ na zahamowanie rozwoju neuropatii cukrzycowej. Poza wczesną diagnostyką i optymalną kontrolą metaboliczną cukrzycy, łagodzeniem objawów bólu (leki przeciwbólowe i inne), leczeniem z wyboru neuropatii cukrzycowej jest jak najwcześniejsze zastosowanie terapii przyczynowej, w skład której wchodzi w szczególności zastosowanie preparatów wykazujących działanie antyoksydacyjne (kwas alfa liponowy).
