Jeżeli chcesz otrzymywać informacje z naszego portalu podaj swój e-mail
Cukrzyca jest chorobą, którą rozpoznaje się u osób w każdym wieku. Obecnie wiemy, że cukrzyca typu 1 („młodzieńcza”) może wystąpić również w wieku dojrzałym, zaś przypadki cukrzycy typu 2 („dorosłych”) obserwuje się także u dzieci. Odpowiednie leczenie będzie zależeć nie tylko od typu choroby, lecz również od wieku pacjenta w chwili jej wykrycia.
Cukrzyca typu 2 bardzo często pojawia się w wyniku wieloletniego popełniania błędów w odżywianiu, stylu życia. Jest chorobą metaboliczną, w której należy dążyć do wyrównania zaburzonego metabolizmu. Trzeba starać się o uzyskanie właściwej kontroli glikemii, jak też cholesterolu, poziomu kwasu moczowego, ciśnienia tętniczego krwi.
Przebieg cukrzycy typu 2 ma charakter postępujący, co oznacza, że w miarę upływa czasu jej trwania, zmienia się sposób jej leczenia. Jeżeli jest wykryta odpowiednio wcześnie, leczenie może początkowo opierać się na niefarmakologicznych metodach, a więc stosowaniu właściwej diety i systematycznego wysiłku fizycznego. Badania jednoznacznie pokazują, że właśnie wysiłek fizyczny jest podstawową metodą pozafarmakologicznego leczenia cukrzycy. Regularnie stosowany może zapobiec rozwinięciu się aż 60% przypadków cukrzycy typu 2.
Po pewnym czasie – innym u każdego pacjenta – niefarmakologiczne metody stają się niewystarczające i konieczne jest włączenie doustnych leków przeciwcukrzycowych. Mają one za zadanie – w zależności od danej grupy leków – zmniejszenie oporności na insulinę, stymulowanie trzustki do zwiększonego wydzielania insuliny oraz hamowanie wchłaniania wielo- i dwucukrów z przewodu pokarmowego. Rodzaj i dawkowanie leków doustnych zależy od wielu czynników, dlatego leczenie musi być indywidualnie dobrane dla każdego pacjenta. Ostateczna decyzja dotycząca zastosowanej terapii, wybór najlepszej opcji dla konkretnej osoby zawsze należy do lekarza. W niektórych przypadkach cukrzycy typu 2, leczenie tabletkami jest niedozwolone lub niewskazane (kobiety w ciąży, pacjenci po przebytym zawale serca, ciężkie infekcje, kwasica ketonowa, późne powikłania cukrzycy). W powyższych sytuacjach bez względu na rozpoznany typ cukrzycy wdrażana jest insulinoterapia. Leczenie nie powinno się ograniczać do przyjmowania tabletek, ale objąć także tryb życia pacjenta w postaci zmian w sposobie odżywiania i aktywności fizycznej. W tym celu chory musi zmienić złe nawyki dietetyczne, a dotychczasowy brak ruchu zastąpić skonsultowanym przez lekarza wysiłkiem fizycznym. Takie postępowanie stwarza szansę na dobrą kontrolę metaboliczną i dalsze życie pozbawione przykrych niespodzianek
W sytuacji, gdy leczenie doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi przestaje być skuteczne, konieczne staje się zintensyfikowanie terapii poprzez zastosowanie insuliny. Zwykle zaczyna się ten etap leczenia cukrzycy typu 2 od jednej – dwóch iniekcji na dobę. Przy wyborze modelu terapii bierze się pod uwagę zarówno wiek pacjenta, masę ciała (tak rzeczywistą, jak i należną), nawyki żywieniowe pacjenta, aktywność życiową, jak i dotychczasowy sposób leczenia i jego efekty. Nowoczesne leczenie umożliwia pacjentom prowadzenie trybu życia zdrowego człowieka, wykonywanie swojej pracy zawodowej i codzienną aktywność. Celem leczenia jest przywrócenie (cukrzyca typu 2) lub odtworzenie (cukrzyca typu 1) wydzielania insuliny. W codziennej praktyce wyróżnia się następujące rodzaje insulinoterapii: insulinoterapia konwencjonalna, insulinoterapia intensywna, insulinoterapia czynnościowa. W przypadku każdego rodzaju insulinoterapii głównym zadaniem jest dążenie do uzyskania celów leczenia określonych w standardach postępowania – odmiennych u osób młodych i osób w wieku podeszłym. Decyzję o modelu leczenia podejmuje lekarz, ale elementami dodatkowymi, które należy uwzględnić przy wyborze określonego schematu insulinoterapii, są m.in. indywidualne potrzeby metaboliczne wynikające z wielkości zachowanego wydzielania endogennej insuliny oraz stopnia insulinooporności tkanek obwodowych, a także stylu życia pacjenta.
Na leczenie cukrzycy, zarówno typu 1, jak i 2 składa się wiele elementów, spośród których wiedza pacjenta i prowadzona przez niego samokontrola mają znaczenie podstawowe. Cukrzyca to bowiem jedna z niewielu chorób, w przypadku której przebieg i efekty leczenia w tak dużej mierze zależą od samego pacjenta i jego zaangażowania w terapię.
