Jeżeli chcesz otrzymywać informacje z naszego portalu podaj swój e-mail
PRZYGOTOWANIA DO WAKACJI
Moja trzynastoletnia córka ciężko pracowała na to, aby udowodnić nam samodzielność i odpowiedzialność za swoje zdrowie. Jednak nie potrafiłam poradzić sobie z myślą, że pojedzie na obóz zupełnie sama, w dodatku nie dla diabetyków, a harcerski.
Już dzień po rodzinnej naradzie, gdy wyraziliśmy z mężem zgodę na wyjazd Izy, zaczęłam tego żałować. Ale nie mogliśmy cofnąć naszej decyzji bez żadnych konkretnych powodów. Przygotowania zaczęliśmy na początku czerwca: najpierw wizyta kontrolna u lekarza i badania, potem utrwalenie informacji o zasadach leczenia w niecodziennych sytuacjach (wyjazdy wakacyjne) i test wiedzy.
Nieskuteczna „odpytywanka” Chciałam znaleźć chociaż jedną rzecz, do której będę mogła się przyczepić. Wówczas byłby argument, żeby odwołać wyjazd Izy na obóz. Próbowałam „zawalczyć” z tematem insulinoterapii, jej prowadzeniem w różnych warunkach, hipoglikemii – i nic. Następnie zrobiłam jej sprawdzian z wymienników węglowodanowych i ich przeliczania – córka ma w głowie zakodowaną listę produktów. Prędzej zrobiłaby błąd ortograficzny (a bierze udział w konkursach ortograficznych), niż pomyliła się w obliczeniach wymienników i dawek insuliny. Ze wszystkich zadań wyszła zwycięsko, zaskakując mnie swoją wiedzą i zaradnością. Został już tylko temat kontroli glikemii. Postanowiłam sprawdzić, jak zamierza przygotować swój Accu-Chek Active do wyjazdu. Zazwyczaj to ja czyściłam i sprawdzałam aparat, ponieważ byłam przekonana, że córka nie pamięta, aby przynajmniej raz na dwa miesiące wykonać kilka czynności. Uzgodniłyśmy, że tym razem sama przeprowadzi „operację na glukometrze”. Przygotowała aparat, nową baterię, roztwór kontrolny Accu-Chek Active Control, opakowanie testów paskowych, miseczkę z zimną wodą, bawełniane waciki, roztwór alkoholu 70-proc. Po chwili żartobliwym tonem powiedziała: – No to patrz, mamuś, i ucz się, jak przygotować glukometr do wyjazdu.
Czysta przyjemność Najpierw Iza wymieniła baterię, mówiąc, że choć wykonała tylko 650 na 1000 możliwych pomiarów przy poprzedniej baterii, woli dla pewności zmienić ją na nową. Potem wysunęła prowadnicę paska testowego (jak mówi, kółko na dole aparatu). Po wyjęciu prowadnicy wyczyściła ją zamoczonym w zimnej wodzie bawełnianym płatkiem. To samo zrobiła jeszcze raz, używając roztworu alkoholu, a następnie wytarła „kółko” suchym płatkiem. Później zabrała się za czyszczenie okienka pomiarowego, przecierając je wacikiem nawilżonym alkoholem 70-proc. Zapytałam, dlaczego nie wzięła do czyszczenia którejś z nowych szmatek? – Bo one zostawiają kłaczki, a poza tym nie wiem, czy nie porysują szkiełka. Wolę waciki bawełniane, bo są sprawdzone. Teraz niech to wszystko wysycha, żeby żaden płyn nie dostał się do środka aparatu. Patrzyłam na córkę z przyjemnością i na chwilę zapomniałam, że testuję jej umiejętności praktyczne. Gdy wszystkie elementy były suche, wsunęła prowadnicę paska testowego do glukometru. – Kliknęło, czyli pierwsza część akcji zakończona powodzeniem – powiedziała, patrząc na mnie tak, jakby znała moje intencje. Zachowując minę pokerzysty zapytałam: I co dalej? – Jeszcze test kontrolny i koniec zabawy – odparła Iza.
