Jeżeli chcesz otrzymywać informacje z naszego portalu podaj swój e-mail
NEUROPATIA PĘCHERZA Mam problem z pęcherzem moczowym. Boli mnie. Czuję jak zbiera się mocz. Objawy pieczenia jak przy przeroście gruczołu krokowego. Jestem dokładnie przebadany. Z badań nic nie wynika. PSA 0.28. Mocz dobry. Gruczoł w porządku. Przepływ moczu przez cewkę bez przeszkód. USG pęcherza dobre. Kolonoskopia jelita - uchyłki. Zasugerowano mi neuropatię cukrzycową pęcherza. Najgorsze to to, że boli, piecze. Co należy robić?
Pozdrawiam
W pierwszej kolejności należy diagnozować w kierunku zakażenia układu moczowego. Pisze Pan, że wynik badania moczu był prawidłowy. Te badania moczu należałoby jednak powtórzyć, ponieważ niekiedy jednorazowo wykonana analiza może być niemiarodajna. Badania moczu powinny być koniecznie połączone z posiewem moczu i antybiogramem, który dodatkowo, w przypadku infekcji, wskaże najkorzystniejszy antybiotyk. Bywa, że zakażenia przebiegają z nikłymi objawami i ujawniają się głównie w okresach zaostrzeń. Ponadto w różnicowaniu należy uwzględnić zakażenie na tle grzybiczym. W przypadku neuropatii pęcherza (powikłanie to oznacza uszkodzenie włókien nerwowych, które zaopatrują narządy układu moczowego) podstawowym objawem jest zaleganie moczu w pęcherzu, które z reguły prowadzi do zakażenia dróg moczowych. Wspomniał Pan o wynikach badań nastawionych na ocenę morfologiczną pęcherza i prostaty. Czy były jednak wykonywane badania pod kątem oceny zalegania moczu? W leczeniu i zapobieganiu atonii pęcherza bardzo ważne jest prawidłowe wyrównanie cukrzycy. Z kolei w przypadku zakażenia układu moczowego bardzo ważne jest dbanie o dobre wyrównanie cukrzycy, ponieważ infekcja zazwyczaj pogarsza jej przebieg.
Komentarz Zakażenia dróg moczowych należą obok infekcji skóry do częstych powikłań cukrzycy. Zakażenia te mają szeroki zakres, od poważnych zapaleń nerek do praktycznie bezobjawowych infekcji dolnych dróg moczowych, które przejawiają się jedynie obecnością bakterii w moczu (pacjent może nie odczuwać żadnych dolegliwości). Częstość tych zakażeń ulega zwiększeniu w miarę trwania cukrzycy, w czym mają swój udział czynnościowe zaburzenia opróżniania pęcherza moczowego. W wielu przypadkach nieleczonych zakażeń dochodzi do zajęcia górnego odcinka, które prowadzi do odmiedniczkowego zapalenia nerek. To powikłanie może czasem przebiegać w postaci skąpoobjawowej, która niepostrzeżenie prowadzi do uszkodzenia nerek i w ostateczności do ich niewydolności. W diagnostyce zakażeń w przypadku cukrzycy trzeba również uwzględniać zakażenia grzybicze.
Innym powikłaniem typowym dla cukrzycy jest nefropatia cukrzycowa, która polega na swoistym dla tej choroby stwardnieniu kłębuszków nerkowych, prowadzącym do białkomoczu, a w dalszej kolejności do niewydolności nerek. W początkowej fazie dochodzi do zwiększenia przesączania w kłębuszkach i wzrostu ciśnienia wewnątrzkłębuszkowego. Zaburzenia te są powiązane z niewyrównaniem cukrzycy i utrzymującą się hiperglikemią (podwyższonym poziomem cukru we krwi). W późniejszych fazach kłębuszki ulegają zwyrodnieniu i funkcja nerek ulega stopniowemu pogorszeniu. Po kilku latach może prowadzić to do ich niewydolności. Nefropatia cukrzycowa przebiega bezobjawowo, praktycznie jedynym wczesnym objawem jest mikroalbuminuria czyli wydalanie albumin z moczem. Osoby zdrowe wydalają praktycznie nieoznaczalne ilości albumin w moczu (poniżej 30 mg na dobę). U osób chorych na cukrzycę, u których rozwija się nefropatia, dochodzi do zwiększonego wydalania albumin w ilości 30-300 mg na dobę. Gdy ilość ta jest większa mówimy o proteinurii (białkomoczu, wydalaniu białka z moczem). Testem, który umożliwia wczesne wykrycie nefropatii jest oznaczenie mikroalbuminurii. Przed wykonaniem testu należy pamiętać, że pewne okoliczności, takie jak np. wysiłek fizyczny, zakażenie układu moczowego, ciąża, a nawet spożycie dużej ilości białka, mogą przejściowo nasilić wydalanie albumin. Taki wczesny sygnał ostrzegawczy należy wykorzystać pozytywnie i podjąć stosowne leczenie. Postępowanie u pacjenta, u którego rozpoznana została przewlekła mikroalbuminuria, obejmuje bardzo staranne leczenie cukrzycy (intensyfikacja leczenia, insulinoterapia), oraz leczenie nadciśnienia tętniczego, zaprzestanie palenia papierosów, leczenie zaburzeń lipidowych, unikanie leków o działaniu uszkadzającym nerki, leczenie zakażeń układu moczowego.
Neuropatia pęcherza moczowego powstaje na skutek uszkodzenia włókien nerwowych zaopatrujących pęcherz moczowy. Ta część obwodowego układu nerwowego, zwanego układem autonomicznym, steruje czynnością pęcherza moczowego. Jej uszkodzenie prowadzi do atonii pęcherza (osłabienie czynności skurczowej) i zalegania moczu (czasem dość znacznych objętości). Zaleganie moczu w pęcherzu niezależnie od przyczyny (są również inne choroby, które prowadzą do zalegania moczu, jak choćby częsty u starszych mężczyzn przerost prostaty) prowadzi do zwiększonego ryzyka zakażeń układu moczowego. W diagnostyce staramy się wykazać zaleganie moczu bez widocznej przeszkody w jego odpływie. Drugim ważnym elementem jest wczesne wykrywanie, a następnie leczenie zakażeń dróg moczowych. W leczeniu stosuje się niekiedy leki stymulujące opróżnianie pęcherza (leki pobudzające część układu przywspółczulnego), a w skrajnym przypadkach wykonywane są zabiegi urologiczne, mające na celu poprawę opróżniania pęcherza. Należy wspomnieć, że innym przejawem uszkodzenia włókien nerwowych autonomicznych w zakresie układu moczowo-płciowego jest impotencja erekcyjna u mężczyzn.
