Jeżeli chcesz otrzymywać informacje z naszego portalu podaj swój e-mail
TAJNIKI MEDYCYNY CHIŃSKIEJ Medycyna chińska liczy wiele tysiącleci, a jedną z jej metod – akupunkturę – Światowa Organizacja Zdrowia uznała za oficjalną metodę leczniczą. Punkty akupunkturowe stymuluje się w przypadku wielu chorób i dolegliwości, w zależności od stosownych wskazań, ale tradycyjna medycyna chińska dysponuje również całym arsenałem punktów zwanych na przykład: punktami kobiecej urody, młodości, długowieczności, radości życia czy miłości doskonałej – których intrygujące Europejczyków nazwy doskonale obrazują ich zastosowanie.
WIELE TYSIĘCY LAT TEMU… Prehistoryczne początki akupunktury (łac. acus, igła; punctum, puncture, punkt, nakłuwanie) są bardzo odległe. O jej stosowaniu już w okresie neolitu (era kamienia gładzonego 10 tys. ̶–4 tys. lat p.n.e.) świadczą znalezione w wykopaliskach Toudaowa (Środkowa Mongolia) prymitywne kamienne igły używane do zabiegów akupresury i akupunktury. Akupunktura znana i praktykowana była w Chinach już 3 tys. lat p.n.e.. Z czasów dynastii Shang (1765–1123 p.n.e.) pochodzą znalezione w miejscowości Zhen Chow akupunkturowe igły z jaspisu. Czasy panowania legendarnego „żółtego cesarza” Huang Ti – wielkiego uczonego, wynalazcy i intelektualisty XXV w. p.n.e., były okresem bujnego rozwoju akupunktury, a cesarz, jej znawca i zwolennik, polecił zastąpić kamienne igły metalowymi. Najstarszym zachowanym do dziś pisemnym dokumentem medycznym dotyczącym praktykowania akupunktury jest 18-tomowe dzieło Huangdi- Nei-Jing składające się z dwóch części, nazywane Kanonem medycyny, a napisane przez zespół lekarzy chińskich prawdopodobnie w latach 475–221 p.n.e. Pierwsza jego część dotyczy anatomii, fizjologii, patologii i terapii, druga poświęcona jest akupunkturze i przyżeganiu. Powstanie w 1949 r. Chińskiej Republiki Ludowej stało się momentem zwrotnym w rozwoju tej metody – akupunkturę zrównano w prawach z medycyną „oficjalną”. Z Chin akupunktura rozpowszechniła się na Daleki Wschód – do Japonii, Korei, Wietnamu, Mongolii i Tajlandii. W Europie jej prekursorem był polski jezuita Michał Boym - badacz i tłumacz chińskich dzieł medycznych oraz autor wielu prac z zakresu medycyny chińskiej i farmacji. Choć już w 1830 r. krakowski lekarz Józef Domaniewski część pracy doktorskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim poświęcił akupunkturze, to właściwie jej historia w Polsce sięga lat siedemdziesiątych XX w., a za pioniera i ojca polskiej akupunktury uważa się prof. dr med. Zbigniewa Garnuszewskiego. Obecnie na podkreślenie zasługuje fakt, że WHO zajęła oficjalne stanowisko w sprawie akupunktury i uznała ją za metodę leczniczą. Stosuje się ją prawie we wszystkich krajach Europy, Ameryce i Australii. Wśród krajów Europy Środkowowschodniej najlepiej rozwinięta jest w krajach byłego Związku Radzieckiego, gdzie jest powszechnie stosowana w lecznictwie zamkniętym i otwartym oraz jest przedmiotem nauczania i badań naukowych.
CZUŁE PUNKTY Badania nad akupunkturą potwierdziły istnienie na powierzchni ciała ludzkiego kilkuset biologicznie aktywnych punktów (punktów akupunktury). Poprzez ich nakłuwanie, przygrzewanie, masaż czy inne formy stymulacji stają się one miejscem leczniczego oddziaływania na organizm. Badania ich struktury morfologicznej wykazały w porównaniu z wycinkami skóry z innych miejsc dużo większą liczbę receptorów odbierających czucie ciepła, zimna, dotyku, głębokiego ucisku i bólu. Wykazały również ich szczególne cechy bioelektryczne, w porównaniu ze skórą otaczającą – to jest znacznie mniejszy opór elektryczny, większą elektroprzewodność i większy potencjał elektryczny.
MECHANIZM DZIAŁANIA Obecnie uważa się, że działanie akupunktury ma charakter odruchowo-warunkowy, a końcowy mechanizm jest mechanizmem neurohormonalnym. Działanie to jest wynikiem uwarunkowanego embrionalnie związku między skórą, układem nerwowym (skóra i układ nerwowy wywodzą się z tego samego listka zarodkowego) i narządami wewnętrznymi. Działanie lecznicze wynika z reakcji: miejscowej, segmentarnej (metamerycznej) i ogólnej. Reakcja miejscowa powstaje w punkcie nakłucia i jego otoczeniu. Segmentarna jest odruchową odpowiedzią organizmu na bodziec nakłucia, a wyjaśnia ją podział segmentarny (metameryczny) rdzenia kręgowego i istnienie odruchów skórno-trzewnych oraz trzewno-skórnych. Reakcja ogólna odnosi się do całego organizmu, gdyż akupunktura poprzez zaangażowanie układu wegetatywnego, ośrodków mózgowych i systemu hormonalnego wpływa na wszystkie układy i narządy, ich czynności fizjologiczne, a także mechanizmy obronne i przystosowawcze oraz homeostatyczne warunkujące prawidłowe funkcjonowanie ustroju.
